Spanking Verhalen History of the Tower of London Bijzonder Sollicitatiegesprek

zondag 10 augustus 2014

Mevrouw ten Cate


Ze zag haar collega's door de gang lopen en ving flarden op van hun gesprek. De grootste van de twee bleef geamuseerd in de deur opening staan om te luisteren naar de kleine blondine, iets aan de glimlach van de grotere brunette boeide haar op een bijna angstig prikkelende manier. Ze kon niet goed grip krijgen op dit gevoel, en terwijl ze probeerde iets te verstaan uit het gesprek deed ze net of ze druk bezig was met opruimen van de boeken in de immens grote kast in de hal.

Waarom iemand ooit besloten had dat zo'n grote kast met zoveel boeken, die volgens haar zelden gelezen werden, nodig was dat was haar een raadsel. Misschien een vreemd gevoel van humor van iemand bedacht ze, want wanneer je bezig was met opruimen, schoonmaken en sorteren van de boeken voelde je je klein en nietig in de nabijheid van deze kast. Zou dat de opzet geweest zijn soms, vroeg ze zich af, maar met welk doel dan was de vraag die haar vervolgens bezig hield.
Terwijl ze zo in gedachten verzonken was drongen woorden uit het gesprek van haar nieuwe collega's, voor wie zij eigenlijk de nieuweling was die overal buiten gehouden werd, bij haar binnen. Woorden als 'deze is klaar' , 'cane' en ' zware sessie'. Ze had geen idee waar het over ging en nieuwsgierig als ze was besloot ze om iets te verzinnen dat ze kon doen wat haar dichterbij het gesprek zou brengen. Net toen ze iets bedacht had en de hal door liep richting de open deur, waar beide vrouwen nog steeds in druk gesprek waren, hoorde ze een stem achter zich.

'Miranda, kan ik jou zo even spreken?', ze draaide zich om en keek in het vriendelijke gezicht van Mevrouw ten Cate.
'Natuurlijk Mevrouw, nu direct?' vroeg ze, 'Nee meisje, maak eerst je klus hier maar af en kom daarna naar mijn kamer.'
Zonder verder nog iets te zeggen draaide Mevrouw ten Cate zich om en liep met sierlijke tred weg.
Terwijl Miranda zich omdraaide en weer bezig hield met sorteren van de boeken op de middelste plank vroeg ze zich af waarom de laatste zin van Mevrouw ten Cate haar zo'n warm gevoel gaf. Kwam dat nu echt door dat ene woordje, 'meisje'? Hoe vreemd, ze was per slot van rekening een volwassen vrouw.

Ze keek opzij in de richting van de open deur waar zojuist nog haar collega's in gesprek waren geweest, de deur was gesloten en de hal was leeg. Een bijna onweerstaanbare nieuwsgierigheid leidde haar af, zou ze richting de deur lopen en dan misschien horen wat zich daarachter afspeelde?
Opnieuw keek ze omhoog naar de grote kast, deze klus kon ze onmogelijk in korte tijd goed afwerken. Resoluut ruimde ze haar schoonmaak spullen op, keek nog eens om naar de gesloten deur, keerde deze toen de rug toe en bewoog zich richting de kamer van Mevrouw ten Cate.

In het aangrenzende kamertje werd ze aangekeken door de nors uitziende, jonge secretaresse.
Of ze een afspraak had, wilde deze weten, waarbij ze de overbodige opmerking had gemaakt dat Mevrouw ten Cate geen tijd had voor onaangekondigde bezoeken van het personeel. Alsof zij zelf geen personeel was, dacht Miranda grimmig terwijl ze op vriendelijke toon meldde dat ze door Mevrouw werd verwacht.
Met een ongeduldig en licht geïrriteerd gebaar gaf de secretaresse aan dat in dat geval ze door kon lopen, Miranda stond voor de deur en twijfelde of ze moest kloppen. Was dat gebruikelijk wanneer je bij je baas voor een gesloten deur stond, vroeg ze zich vertwijfeld af terwijl ze zich verwonderde over dingen waar ze in deze baan over twijfelde en in andere banen nooit ook maar een seconde over nagedacht had. Zonder kloppen, met bonzende keel, stapte ze naar binnen. Zag ze nu even een verbaasde blik in de ogen van Mevrouw ten Cate of vergiste ze zich?
Met vriendelijke glimlach gebaarde Mevrouw ten Cate naar de luxe stoelen die in een zonnige hoek van de kamer stonden opgesteld.' Ga zitten Miranda, wil je iets drinken, thee misschien?'
Miranda knikte terwijl ze zich in de zachte kussens van de stoel installeerde. Ze keek toe hoe Mevrouw ten Cate thee in de kleine kopjes schonk, ze kreeg een kopje aangereikt en voelde zich licht ongemakkelijk in de stilte die volgde.

' Mooie zonnige kamer heeft u' , sprak ze in een poging de stilte te doorbreken. Zonder hierop in te gaan begon Mevrouw ten Cate te praten, ze wilde weten of ze haar draai hier op de werkvloer een beetje kon vinden, en of ze al kennis gemaakt had met collega's die bij aanvang van haar dienstverband nog afwezig waren geweest in verband met een te volgen cursus.

Miranda had kort iets verteld over hoe dit werk haar tot nu toe beviel en was geëindigd met de opmerking dat zij nog geen kennis had kunnen maken met haar collega's maar deze graag wilde leren kennen. Er was een nieuwe stilte gevallen en het leek of Mevrouw ten Cate zicht naar de juiste woorden om haar iets uit te leggen. '
Er is iets over deze instelling dat niet verteld is tijdens jouw aanstelling maar dat denk ik toch wel goed is voor jou om te weten.' begon Mevrouw ten Cate en zij vervolgde ' We zijn er trots op dat we de belangen van een aantal wel gestelden mogen behartigen, zij financieren deze instelling en maken dus ook jouw baan mogelijk. Het karakter van deze instelling is dermate gevoelig dat deze niet benoemd wordt in onze brochure, althans niet in onze algemene brochures. Het is ons toevertrouwd om ,meestal jonge meisjes en vrouwen, te begeleiden in de groei tot evenwichtig persoon.
' Als een soort coaching?' vroeg Miranda. 'Ik vind het niet prettig wanneer je me ongevraagd onderbreekt.' was de reactie van Mevrouw ten Cate, 'Ik begrijp dat dit vagen bij je oproept, laat me eerst uitpraten, daarna is er ruimte voor jou om vragen te stellen en wordt je contract aangepast.'

Bij deze laatste woorden keek Miranda haar verbaasd aan, ze had geen idee waarom haar dienstverband aangepast zou moeten worden. Ze was aangenomen met een contract voor onbepaalde tijd in een vaste functie en er was niet gesproken over doorgroei naar eventueel andere functies. Ze onderdrukte de neiging om direct hiernaar te vragen, er was iets geweest in de manier waarop Mevrouw ten Cate aangegeven had niet onderbroken te willen worden wat haar er nu van weerhield direct haar verwondering te delen.

'Dit instituut biedt een specifiek veilige omgeving waarin gedrag en misdragingen dermate gestimuleerd, en gecorrigeerd, kunnen worden zodat er een optimaal resultaat geboekt kan worden. De vrouwen die hun opleiding bij ons instituut met goed gevolg weten af te sluiten zijn verzekerd van een bijzondere toekomst. Ze krijgen posities aangeboden in de hoogste kringen, sommigen van hen kiezen ervoor de hier opgedane ervaringen volledig te wijten aan huwelijk of gezinsleven, en een enkele keer ontvangen we hier getrouwde vrouwen op verzoek van hun partner. Ook zij mogen vertrouwen op onze discrete werkwijze.
Het is belangrijk dat jij je realiseert dat als werkneemster bij dit instituut ook jij een wezenlijke bijdrage levert aan de geborgen omgeving die wij hier trachten te bieden. Het is van uitermate belang dat je discreet bent en niets van wat je hier meemaakt deelt met de buitenwereld.
Jammer genoeg is er in onze huidige maatschappij weinig begrip voor een werkwijze zoals wij die hanteren en we kunnen het ons niet permitteren dat er inmenging van buitenaf plaatsvindt. Daarom zal jou gevraagd worden een geheimhouding verklaring te tekenen, deze zul je in bijzin van een advocaat ondertekenen en je zult geïnformeerd worden over de gevolgen van het niet naleven van dit geheimhoudingscontract.
Ook zal jouw dienstverband worden aangepast, de verdere details daarover krijg je later te horen. Je hoeft nu ook nog niet akkoord te gaan, er zal later nog een keuze moment volgen waarbij jou de mogelijkheid wordt geboden om, met ontslagvergoeding, op te stappen mocht jij je niet in onze werkwijze en doelstellingen kunnen vinden.'
'Zo dat was een heel verhaal', eindigde Mevrouw ten Cate, 'nog thee?'

Een tijdlang keek ze Mevrouw ten Cate aan zonder iets te zeggen, de informatie die ze zojuist gehoord had mengde zich met het beeld van de gesloten deur in de hal en de woorden die ze had opgevangen. Er ontstond een beeld dat ze te bizar voor woorden vond. Eerst thee, dacht ze en keek naar het lege kopje dat Mevrouw ten Cate nog steeds vast hield wachtend op een antwoord.
'Graag.' antwoordde Miranda en dankbaar om deze onderbreking keek ze toe hoe de thee werd ingeschonken. Het duizelde haar, welke vragen moest zo dadelijk stellen, en wat als ze zichzelf nu voor schut zette met de vragen die ze had.

Mevrouw ten Cate leunde zichtbaar ontspannen in de stoel, vergiste ze zich nu of bespeurde ze een geamuseerd trekje op haar gezicht.
Opnieuw viel er een ongemakkelijke stilte, deze echter was vele malen ongemakkelijker dan de stiltes die hiervoor waren gevallen. Werd er nu van haar verwacht dat ze uit zichzelf zou beginnen met stellen van de vragen die ze had, waarom liet Mevrouw ten Cate haar nu zo hangen vroeg ze zich af.
In het licht van de informatie die ze zojuist had ontvangen over haar werk omgeving leek ze alles ineens anders te zien, ze vroeg zich af of zij zelf niet ook als nog op te leiden persoon werd beschouwd. Zou ze die vraag durven stellen vroeg ze zich af.

'Ik heb wel vragen', begin Miranda aarzelend.
'Dat vind ik fijn meisje, voel je niet beschroomd, je mag vrijuit spreken en je vragen stellen.'
Lag er nu een andere intonatie in de stem van Mevrouw ten Cate of begon ze spoken te zien, ze haalde diep adem en gooide al haar vragen er ineens uit:
'Ben ik zonder het te weten ook hier in opleiding?'
'Wat wordt er bedoelt met corrigeren?'
'Zijn jullie een sekte?'
'Als ik nu op stap word ik dan ontvoerd en verdwijn ik omdat ik iets van jullie geheimzinnige werkwijze weet?'
'Wat houdt die werkwijze nu precies in want daarover bleef u erg vaag?'
'Is het wel legaal wat jullie doen?'

'Rustig aan meisje, dat zijn veel vragen om zo even te beantwoorden.' werd ze onderbroken, 'Laat mij beginnen met je laatste vraag. Niets van wat wij hier doen is illegaal, iedereen stemt in met de werkwijze, ook de dames in opleiding. We zijn geen sekte maar je sommigen beschouwen ons wel als een soort subcultuur. Wanneer je nu opstapt dan zul je wat ons betreft een lang en gelukkig leven leiden, wij zullen je daarin niets in de weg leggen. '
Mevrouw ten Cate stond op en liep naar het raam, 'ik ben dit uitzicht gaan waarderen, wat me wel eens heeft bevreemd omdat ik als jong meisje het uitzicht vanuit dit raam verafschuwde. En nu lijken die beelden als vervaagde contouren de tuin hun huidige mooie aanzicht te geven, voor mij althans.'
Miranda begreep totaal niet waar Mevrouw ten Cate op doelde maar besloot niets te zeggen.
'Kom', sprak Mevrouw ten Cate, ' we gaan een eindje wandelen, het is heerlijk weer om in de tuinen door te brengen.'

Verrast door het feit dat er vanuit een aangrenzende kamer een serre deur was die toegang gaf tot de tuin volgde Miranda haar. Een bleke zon liet de jonge bloemknoppen oplichten, in gedachten verzonken wandelde Mevrouw ten Cate de tuin in, nog steeds zonder haar aan te spreken. Miranda sprak evenmin en liep zwijgend naast haar, wachtend tot haar andere vragen beantwoord zouden worden.
'Zie je die struik daar?', ze volgde de slanke en lange vingers die richting een aantal struiken wees, 'ooit moest ik mijn eigen birch samenstellen, wat een vreselijke opdracht was te weten dat ik met door mij zelf geknipte takken een afstraffing zou krijgen. In die tijd werd er weinig zorg en aandacht besteed aan hygiënisch, verantwoord en veilig disciplineren. Onder mijn deskundige leiding is er op dat vlak veel veranderd.'
Na een korte stilte vervolgde Mevrouw ten Cate, 'We gaan naar binnen, dan zal ik daar jouw andere vragen beantwoorden.' Zonder verder nog iets te zeggen draaide zij zich om en liep, met stevige tred, terug naar de serre deuren.

Miranda liep, met een hoofd vol gedachten en nog meer vragen, achter haar aan. Eenmaal binnen sloot Mevrouw ten Cate de serredeuren en nam plaats achter haar bureau. Er was iets in haar veranderd, ze straalde niet langer de gevoelige vrouw uit, en de dromerige kwetsbaarheid die in de tuin even zichtbaar was geweest was nu verdwenen. Het leek zelfs of er een bepaalde hardheid voor in de plaats gekomen was, en Miranda begreep niet waarom ze niet meer in de luxe stoelen waren gaan zitten maar Mevrouw ten Cate had plaatsgenomen achter haar bureau.
Met een ongemakkelijk gevoel nam Miranda plaats op de eenvoudig houten stoel die voor het bureau stond, met vertwijfelde blik keek ze Mevrouw ten Cate aan.

'Welnu, een wezenlijk karakter van onze werkwijze ligt in het verantwoord disciplineren van onze studenten. Ben je vroeger ooit door je ouder gestraft?'
Miranda dacht terug aan haar jeugd, natuurlijk had ze als kind straf gekregen maar ze twijfelde of Mevrouw ten Cate daarop doelde, met lichte blos antwoordde ze: 'Ik moest naar mijn kamer of kreeg huis arrest, en als ik iets heel ergs had gedaan dan moest ik een verplichte tijd klussen in huis doen. '
Met licht geamuseerde blik keek Mevrouw ten Cate haar aan, ' Dus je bent wel gewend aan het principe van straf als reactie op ongewenst gedrag, in dit instituut passen we dat ook toe. Alleen zijn onze maatregelen anders. Ben je nooit over de knie gelegd voor een goed pak voor je billen?'
Bij het horen van deze woorden kleurde Miranda tot achter haar oren, ze voelde een boosheid opkomen en antwoordde 'Dat is toch mishandeling, mijn ouders zijn altijd goed voor me geweest.'
Met vurige blik keek ze Mevrouw ten Cate aan, terwijl ze een warm gevoel dat in haar buik was gaan groeien bij de woorden 'pak voor je billen' probeerde te negeren.
'Ik begrijp dat je denkt dat dit mishandeling is, echter disciplineren en corrigeren door middel van lichamelijke en mentale straffen hoeft geen mishandeling te zijn mits goed uitgevoerd en met wederzijds goed vinden.
Al onze studenten, die wij hier overigens cliënten noemen, gaan op voorhand akkoord met deze vorm van disciplineren. Dat komt misschien heel vreemd op jou over, maar de dames hier weten welke toekomst hen wacht en zij weten dat het ondergaan van lichamelijke lichamelijke straf onderdeel is van hun opleiding hier.'
Mevrouw ten Cate gaf Miranda even tijd om deze woorden tot zich door te laten dringen voor zij verder ging, 'heb je verder nog vragen?'

Miranda keek naar de tuin terwijl zij worstelde met een vraag die ze niet durfde te stellen, ze kneep haar vingers fijn terwijl ze zich weer tot Mevrouw ten Cate wendde, 'Kan ik als werkneemster ook tot deze straffen gedwongen worden?'
Ineens was er weer de zachte en vriendelijke vrouw zichtbaar die haar geruststelde met de woorden dat niemand haar ergens toe zou dwingen, als zij gestraft werd dan was dat omdat ze daar zelf voor zou hebben gekozen. Dit laatste vond Miranda moeilijk om te plaatsen, ze zag niet in hoe iemand vrijwillig daarvoor kon kiezen, al werd het steeds moeilijker het warme gevoel in haar buik nog langer te negeren.
Deze leek haar iets te willen zeggen waar Miranda nu niet naar wilde luisteren.

'Moet ik nu beslissen?', vroeg Miranda, terwijl ze zich meer en meer bewust werd van onzichtbare donkere wolken die zich boven haar vormden en haar zowel angst aanjoegen als een onbekend maar toch ook prettig gevoel van opwinding gaven.
'Vanzelfsprekend krijg je een aantal dagen bedenktijd Miranda, we willen dat niet alleen de meisjes en vrouwen die zich hier als cliënt aanmelden een wel overwogen keuze maken, we willen ook dat ons personeel bewust keuzes maakt. Anders zou onze formule ook niet werken. Heb je op dit moment nog meer vragen, of lijkt het je prettiger dat we morgen een nieuw gesprek inplannen zodat je de tijd krijgt dit gesprek te laten bezinken? Nee, je hoeft niet te antwoorden, ik denk dat dat de beste weg is.' Bij die laatste woorden drukte Mevrouw ten Cate op het knopje van de intercom en instrueerde haar secretaresse om in haar planning van morgen ruimte vrij te maken. Vragend keek ze Miranda aan terwijl ze vroeg 'Net na de lunch?' met lichte twijfel knikte Miranda, ze had nog geen idee wat ze aan moest met het gesprek van morgen, laat staan met het veranderende beeld dat ze gekregen had over haar werkgever, en haar eigen functie.

'Prima, morgenmiddag om 1 uur. Ik stel voor dat je de rest van de dag laat voor wat deze is, ik geef je een paar uren verlof. Ga lekker naar huis, laat dit gesprek bezinken en ik hoor morgen van je welke eventuele vragen je hebt.'

Auteur: MisTique
Illustratie: Daniel Girard
Lees Verder

Handboeien en stoute laarzen


Vaak als ze alleen is luistert ze naar de radio. Ze hoort dan iets over handboeien, kettingen en stoute laarzen, iets ondefinieerbaars gaat er dan door haar heen, een warm gevoel door haar lichaam.

In gedachten voelt ze dan de kilte van het koude metaal op haar warme huid, het laat haar huiveren, het gevoel is zo dubbel! Het denken aan het dragen van de stoute laarzen laat in haar gevoel haar vrouwelijkheid meer naar voren komen. Het gevoel van de boeien versterkt dit op een andere manier, even het van alles moeten zijn uit handen geven. Even… De woorden vanuit de radio hebben een aantrekkingskracht die ze niet begrijpt.

Ze liep te slenteren en kwam langs een winkel met ijzerwaren en zag een ketting met mooie grote schakels. Heel spontaan liep ze naar binnen. “Waarmee kan ik u van dienst zijn?” Een jonge man kwam op haar aflopen. Simpelweg vroeg ze hoeveel die ketting die ze aanwees kostte. “€3,50 de meter.” Was het korte antwoord.
Impulsief zei ze: “Mag ik tien meter van u?” Ze zag de stapel tijdens het afmeten groter en groter worden. Weer dat rare onwennige, maar zo spannende, gevoel door haar lichaam! “Wilt U er sluitmateriaal bij hebben?” Een vraag waar ze helemaal niet over nagedacht had. Ze wilde de ketting op haar lichaam voelen, dáár was het haar om begonnen!
Ze gaf aan dat ze niet wist wat de sluitmaterialen waren en de bediende begon met harpjes, musketonhaken, oogjes en snelsluitingen te schuiven. Om er zo snel mogelijk weg te kunnen wees ze naar de musketonhaken en zei: “Doet u er daar maar vijf van.” Snel rekende ze af en torste de zware tas naar buiten. Ze voelde dat de man in de winkel wist dat ze geen ketting nodig had, en er al helemaal geen verstand van had. Met een glimlach ging hij verder met zijn werk. Daar stond ze dan, de tas vol rinkelende ketting. Met een glimlach relativeerde ze de situatie, rechte haar rug en met een glimlach liep ze langzaam naar huis. Thuis legde ze de tas-met-ketting in mooie la in de gangkast.

Stoute laarzen had ze wel! Een paar laarzen die ze omschreef als “laarzen om mooi mee te zitten” Twee jaar geleden was ze met een vriendin naar een erotische beurs geweest en daar schitterende hooggehakte zwarte laarzen met veters en ritsen gezien. Haar vriendin had de opflakkering in haar ogen gezien, en gelijk besloten om het hete ijzer te smeden.
Een beetje giechelend had ze de laarzen gepast. De verkoper had tot haar verbazing niet aangedrongen, maar liet de vorm en kwaliteit voor zichzelf spreken. Voor ze ja had kunnen zeggen stond haar vriendin ze al af te rekenen. Waarom haar vriendin haar dit cadeau gaf begreep ze niet. Heel zelden, als ze zichzelf wilde verwennen, of om haar gevoel een stap in de richting van haar vrouwelijkheid te geven, deed ze koesterend die laarzen aan. Ze wakkerden een stukje ongeremdheid en eigenwaarde aan.

Boeien? Nee, die had ze niet. Wel was er eens in een vrijpartij een stropdas gebruikt waardoor een beetje de ruimte van haar handen was weggenomen. Dat had haar een heel bijzonder gevoel gegeven. In een vrolijke bui met haar vriendin naar een erotische beurs gaan was haar heel erg meegevallen. Ze belde haar vriendin op, om te vragen of ze nog een keer konden gaan. Gelukkig schoot haar vriendin in de lach en zei ze dat het haar alleen maar leuk leek om weer samen een dagje uit te gaan.

Twee weken later was er een beurs. Er waren genoeg soorten boeien, de gewone politieboeien, naar die gaven niet díe emotie die ze zocht, niet die golf die ze wilde voelen. Verder kijkend zag ze lieve zachte en poezelige met bont overtrokken handboeien.. Ze had echt iets van nee, ik wil juist het tegenovergestelde. Het beeld in haar hoofd werd duidelijker. “Hier vinden we het toch niet!” We gaan gezellig koffie drinken en die boeien vallen vanzelf op hun plaats.” Rustig dronken ze koffie in een klein stadskroegje. Daarna liepen ze in de richting van het station. Plots stond ze stil. In de etalage van een Gothic Shop zag ze díe boeien die ze zocht! Het leek op smeedijzer en werd met een pen gesloten. Tot haar verbazing lagen er niet alleen de twee voor om haar polsen, maar ook een zelfde soort voor om haar nek.
Snel gingen ze naar binnen. De prijs viel heel erg mee! Even werd er gepast of de boeien pasten. De voor haar polsen waren perfect. Omdat het voor haarzelf te lastig was, liet ze haar vriendin die om haar nek om doen. Ze zag haar vriendin blozen, voelde zelfs een trilling in haar handen toen die de nekboei om haar hals liet dichtklikken. Ze voelde zich heel erg bijzonder! Haar vriendin maakte de nekboei weer los en gaf haar zacht een kus op haar voorhoofd.

De treinreis terug was knus, gelukkig was het niet al te druk en ze vonden een zitje van vier voor hen tweeën. Beide met een krant onder hun voeten lieten ze, af en toe pratend, de dag aan zich voorbijgaan. Haar gedachten vlogen van nagenieten van de dag naar de verwarring van de kus op haar voorhoofd en het hebben van de drie dingen die haar zo een verwonderd gevoel gaven als ze de woorden alleen al hoorde. “Wel stoute laarzen, kettingen en een boei.” In gedachten werd het bijna een litanie.
De woorden gingen door haar heen in het ritme van de wielen van de trein. “Kettingen, boeien, laarzen.” Vlak voor het station waar ze uit moesten stappen gaf haar vriendin haar een tikje op haar been om aan te geven dat ze uit moesten stappen… Ze keek haar vriendin aan en zei: “Stoute laarzen, kettingen en boeien. En nu?”

Een glimlach… Vanavond... Díe stem weer op de radio, wie weet wat dát los gaat maken als hij zijn luisterrijke woorden rondstrooit

Auteur: Grey Spanker
Illustratie: Carlo
Lees Verder

donderdag 22 mei 2014

Verwarrend in haar meisje zijn



Waar we naartoe gingen had hij niet gezegd, hij had slechts verteld dat ze zich netjes moest aankleden en keurig moest gedragen als ze op visite gingen bij een vriendin. Tijdens de autorit was ze stil, ze keek omhoog naar de bomen die langs gleden. Hoe zou het er nu van boven af uitzien vroeg ze? Vanuit haar ooghoek zag ze hem terloops naar haar kijken, zou hij zich afvragen wat ze nu dacht?
Sneller dan ze verwacht had draaide hij een parkeerplaats op, haar hand schoot naar de deur om deze te openen, zijn stem klonk donker toen hij zei: 'Zitten blijven en wachten tot ik de deur open doe.'
Ze keek toe hoe hij om de auto heen liep, zodra hij de deur voor haar opende betrapte ze zichzelf op een gepikeerde en opstandige reactie. Even twijfelde en wilde ze haar armen boos over elkaar slaan en blijven zitten, het beeld dat ze daarvan voor zich zag was aangevuld met hoe hij zou reageren, en ze besloot zich te gedragen. Glimlachend keek ze hem aan en zei 'dankjewel meneer', waarbij ze een zekere overdreven zoetige klank niet wegliet in haar stem. 'Pas maar op meisje', was zijn reactie en hij pakte haar bij de arm en in één beweging dirigeerde hij haar richting de stoep.
'Staan blijven, ik moet nog even iets uit de auto pakken.', ze wipte van haar ene been op het andere terwijl ze ongeduldig wachtte. Grappig om te merken hoe het meisje in haar door van die kleine reacties of opmerkingen boven kon komen drijven. Ze keek toe hoe hij een grote sporttas uit de auto haalde, en een enorm grote bos bloemen, nog steeds had ze geen idee bij wie ze op bezoek gingen maar aan de bos te zien was het iemand die een bijzonder plekje in zijn hart had. Ze wist dat hij niet zomaar een bos bloemen voor een vrouw meenam, en haar nieuwsgierigheid was nu duidelijk gewekt.
'Ja kom maar, loop maar voor me uit.', vragend keek ze hem aan, 'Ik weet toch niet waar we moeten zijn?', bijna had ze 'Dommie' er achter aan gezegd maar ze hield zich in. 'Gewoon lopen, ik zeg het wel.' er klonk een geamuseerde irritatie door in zijn stem. Ze onderdrukte de neiging om te huppelen terwijl ze voor hem uit liep. Frappant was het wel bedacht ze, hier liep ze dan, een volwassen vrouw van voorbij de 40 maar in haar gevoel was ze een klein meisje dat met haar meneer op stap ging. 'Nummer 3, daar mag je aanbellen.', zijn stem verried nog steeds weinig, ze liep naar de deur van een keurig uitziend rijtjeshuis en belde netjes aan. Waarbij ze een giechel onderdrukte toen ze zich afvroeg wat er zou gebeuren als ze snel zou weg rennen.

De deur ging open, een charmante wat oudere dame deed open. 'Gezellig dat jullie er zijn, kom binnen zei ze, Dianne je mag je schoenen hier in de gang uit doen.', zei de dame terwijl ze haar vriendelijk aankeek. Ze vroeg zich niet af hoe de dame haar naam wist, dat was logisch toch er zal wel weer over haar gepraat zijn door hem bedacht ze, terwijl ze haar schoenen uit schopte en met haar voeten netjes bij elkaar schoof. Met brutale blik keek ze de mevrouw aan, ze was zich er van bewust dat haar schoenen uit schoppen een bepaald gebaar was, of zo opgevat kon worden, en ze wist eigenlijk ook wel dat ze hiermee aan het uitdagen was. Ze was enigszins teleurgesteld toen ze vrijwel geen reactie waarnam bij de oudere vrouw, deze deed of ze haar totaal niet zag en keek door haar heen (als ze kleiner was geweest dan had de vrouw over haar heen gekeken) en zei met warmte en enthousiasme in haar stem: “Pieter! Kom verder, we hebben elkaar zo lang niet gezien, er is zoveel te bespreken. Wil je koffie?” terwijl ze deze laatste zin had uitgesproken keek ze Dianne aan en zei 'En jij meisje, een glaasje limonade?', even voelde ze een sterke aandrang om te mokken om het feit dat ze zo duidelijk weggeschoven werd uit de wereld van de volwassen mensen maar er was een sterker gevoel in haar dat ruimte zocht, ze wilde meisje zijn, en meisjes drinken geen koffie.
'Krijg ik er dan ook een rietje bij?', vroeg ze terwijl ze met grote ogen de vrouw aankeek. 'Natuurlijk krijg je er een rietje bij, loop maar mee naar de keuken dan mag je zelf de kleur uitkiezen.'

Als vanzelf was er een huppeltje in haar beweging merkbaar, haar hoge paardenstaart zwiepte parmantig heen en weer terwijl ze mee liep naar de keuken. Ze koos een knalrood rietje uit en bleef vertwijfeld staan terwijl ze toekeek hoe mevrouw bezig was haar glas limonade, de koffie kopjes, een koffiekan en een schaaltje met koekjes op een dienblad te zetten. 'Als jij nu alvast naar binnen loopt dan kom ik eraan met de koffie én jouw limonade natuurlijk.'
In de gezellig uitziende woonkamer zat Pieter ontspannen op de bank, toen ze naast hem op de bank wilde gaan zitten hoorde ze hem zeggen:”Ga maar op je knietjes bij de tafel zitten, dan kun je ook niet knoeien op de bank.”
Ze voelde een boosheid in zich opwellen, “Ik knoei niet, dus ik kan wel op de bank zitten...hoor!', het laatste woordje kwam er met een bepaalde felheid uit alsof ze iets wilde benadrukken.
In zijn ogen was een donkere blik zichtbaar, “Wat heb ik thuis gezegd over je netjes gedragen? Je gaat netjes bij de tafel je glas limonade opdrinken.”, hij pauzeerde even en voegde er aan toe: “Omdat ik het zeg.”
Boos keek ze hem aan en sloot haar mond, ze was van plan geweest te vragen waarom maar zijn blik was duidelijk en ze wilde geen risico nemen. Ze wist wat er kon gebeuren wanneer ze thuis zo dwars was, ze kon maar zo naar de hoek gestuurd worden, of nog erger..straf krijgen op haar blote billen. Ze waren dan wel niet thuis maar ze wilde niet dat deze vreemde mevrouw haar zo zou meemaken.
Ze dronk kleine teugjes van de zoete limonade en keek naar de schaal met koekjes, de mevrouw zag het en hield haar het schoteltje voor. “Hier meisje, neem een koekje. En misschien wil Pieter ook een koekje?” vroeg ze terwijl ze zich voorover over de salontafel boog om het schoteltje met koekjes aan te bieden aan Pieter. Was deze mevrouw nu aandacht aan het vragen van háár Pieter? Met boze blik keek ze van Pieter naar de vrouw, die zo ver voorover boog dat er een randje kant zichtbaar was van de zachtroze bh die ze droeg. Ze herkende een geamuseerde glimlach bij Pieter, die was niet voor die stomme mevrouw bedoelde dacht ze, dat was zijn glimlach speciaal voor háár, Zijn Meisje. En nu gaf hij zijn glimlach zomaar aan die vreemde vrouw, of zou ze niet zo vreemd zijn voor hem vroeg ze zich plotseling af.
Gedachten tolden door haar hoofd, hoe lang kenden zij elkaar eigenlijk?
Toen het schoteltje met koekjes weer terug ging kon ze een (boze) impuls niet onderdrukken, ze griste twee koekjes van het schoteltje en propte ze in haar mond. “Lekkere koekjes Mevrouw!” zei ze met volle mond terwijl ze haar triomfantelijk aankeek.

Met lieve glimlach keek de mevrouw haar aan en zei:”Fijn, daar ben ik blij om dat jij ze lekker vind. Drink je limonade maar op, dan gaan we zo naar boven. Pieter, jij vermaakt je wel even hier terwijl wij ons met meiden dingen gaan bezighouden.” Dianne kreeg een knipoog bij deze laatste woorden maar ondanks de warme uitstraling voelde ze zich onzeker. Mee naar boven gaan met een vreemde mevrouw? Wat was ze van plan dan. Toch was er ook een stukje nieuwsgierigheid die sterker was dan de onzekere gevoelens, ze dronk haar glas leeg waarbij ze het niet kon laten luidruchtig met haar rietje het glas leeg te drinken en te zeggen “Zo, op!”
'Goed zo, grote meid.”, sprak de vrouw terwijl ze haar, nog steeds glimlachend, aankeek. “Dan gaan we nu naar boven, moet je nog plassen?” Dianne schudde haar hoofd, “Weet je het zeker? We zijn straks wel even bezig en het is niet handig als je dan ineens naar de wc moet.”
Ongeduldig sprak ze “Jaha, ik weet het zeker. We kunnen naar boven.”

Het bleef haar verbazen hoe ze steeds meer neigde zich te gaan gedragen als een meisje, ze kende deze impulsieve reacties vrijwel niet van zichzelf. Bij Pieter had ze natuurlijk af en toe haar momenten, en zo af en toe in een rollenspel hadden ze dit ook wel eens uitgewerkt samen. Wat soms voor grote hilariteit bij haar gezorgd maar ook een bepaalde onrust had aangewakkerd, misschien nog wel meer dan dat, een verlangen naar iets ongrijpbaars. En dat ongrijpbare was vandaag erg sterk aanwezig, het verwarde haar. Ze wist niet of ze dit wilde uitzoeken, ze wist niet of ze wel een connectie wilde maken met deze vreemde vrouw die haar benaderde alsof ze een klein meisje was terwijl ze hooguit een paar jaar ouder dan zijzelf kon zijn. Het was alsof al deze gedachten, de twijfels, de verlangens, het ongrijpbare ineens bij elkaar kwamen en explodeerden. Ze verstijfde, haar voeten leken van beton en toen ze naar boven keek leek de trap immens groot en hoog te zijn. Het duizelde haar bijna, wat gebeurde er toch met haar?

Met vriendelijke blik keek de mevrouw haar aan, 'Gaat het wel met je Dianne?' vroeg ze bezorgd. Waarom vond ze het prettig om te merken dat de vrouw bezorgd om haar was? 'Ja, Nee, ik weet het eigenlijk niet.....ik voel me in de war.', sprak Dianne op zachte toon, 'Heel erg in de war...' voegde ze eraan toe. 'Dat begrijp ik, kom liefje, ga met me mee naar boven. Dan praten we daar verder, of wil je liever terug naar de woonkamer naar Pieter?'
Terwijl de tranen over haar gezicht stroomde knikte ze bij die laatste vraag, ze liet zich aan de arm meevoeren naar Pieter, die haar enigszins verbaasd maar vooral bezorgd aankeek. 'Och meisje toch', zei hij terwijl hij haar op zijn schoot trok, 'kom hier, is het ineens teveel geworden?'

Snikkend dook Dianne weg in zijn veilige armen. Ze wilde niet meer denken, ze wilde niets anders voelen dan zijn grote en sterke armen om haar heen. Na een tijdje kalmeerde ze, ze keek om zich heen, de kamer was leeg. Vragend keek ze Pieter aan, zonder haar vraag af te wachten gaf Pieter antwoord: ”Marianne is even weggegaan om ons de ruimte te geven, ze komt straks terug. Ze is een goede vriendin van mij die ik al erg lang ken, ze heeft ons uitgenodigd voor een gezellige middag en avond, we eten straks zelf gemaakte pizza, en jij mag een glas wijn want die heb je zo te zien wel nodig.”

Met doelgerichte beweging schoof Pieter haar van zijn schoot op de bank, hij toverde ergens een dekentje vandaan en dekte haar toe, terwijl hij haar een kus op haar voorhoofd gaf sprak hij: “Blijf lekker liggen, ik ga alleen even naar de keuken om een glas wijn voor je in te schenken.”
Verward bleef ze liggen, de emoties lagen scherp aan de oppervlakte en ze moest zich bedwingen om niet in een soort hyperventilatie te schieten. De onrust in haar lichaam was groot, heftig en sterk. Wat hield haar zo bezig, vroeg ze zich af. Dankbaar nam ze het glas rode wijn aan dat Pieter haar aanreikte, hij ging zitten op de bank en trok haar benen over zich heen.
'Zeg het maar, wat is er dat je zo verward?'
Ze nam een grote slok van haar wijn en verzamelde moed om haar verwarring uit te spreken.
'Ik weet het niet, het is zo heftig, zo veel. Ik weet niet wat er in me loskomt, ik wilde alleen met Marianne naar boven en ook weer niet. Ik denk dat de spanning me teveel werd, ik vulde van alles in, wilde misschien ook wel, maar durfde niet. Ik was boos en opstandig en schrok daarvan, ik kan toch niet boos zijn en opstandig doen tegen iemand die ik helemaal niet ken?”

“Lief meisje, je weet toch dat je mag zijn wie je bent, in al jouw bijzondere stukjes? Ik denk dat het meisje in jou nieuwsgierig is, dat ze wil weten hoe het is om meisje te zijn bij iemand anders, bij een vrouw. Maar je verleden je misschien dwars zit, je hebt jaren nodig gehad om mij toe te durven laten in dit stuk, dan is het echt niet raar dat een vreemde die dat stukje van jou ziet bij jou voor veel onrust zorgt. Maak je niet druk, Marianne komt straks terug, dan gaan we lekker eten met zijn drietjes en er hoeft en moet verder helemaal niets.”

Die laatste opmerking zorgde voor een nieuwe vlaag van onrust, wat bedoelde Pieter hiermee? Waren er dan wel plannen geweest, was er iets besproken waar zij geen weet van had?
Ze keek hem aan en net toen ze hem wilde vragen wat hij hiermee bedoelde ging de achterdeur open en stapte Marianne de woonkamer binnen. “Oh goed zo, je zit aan een lekker glaasje wijn. Gelukkig zie je er iets meer ontspannen uit, ik maakte me daarnet echt even zorgen over je. Ik heb nog een lekker toetje voor straks gehaald, en als je zover bent kunnen we straks aan tafel.”

Tijdens het eten wist Dianne een voorzichtige voorzet te geven om het gesprek op haar verwarrende gevoelens te brengen. Marianne reageerde heel tactvol: “Vind je het prettig als ik je iets meer over mijzelf vertel?” toen Dianne knikte ging Marianne verder:” Pieter kent mij uit een ver verleden, uit de tijd dat ik mijn onderdanige gevoelens en mijn behoefte aan spanking aan het onderzoeken was. Ik heb daar veel ervaring in opgedaan en uiteindelijk merkte ik dat ik ook andere behoeftes had, die ben ik nu aan het ontdekken. Ik vind het fijn om me de rol van oudere en wijze vrouw te verplaatsen, en zorg te dragen voor vrouwen die het meisje in zichzelf willen en durven toe te laten. Dat is erg breed, het omvat zoveel dat het lastig is dit zo even te verwoorden. Misschien is het makkelijker wanneer jij mij de vragen stelt die nu bij jou opkomen?”

Dianne keek even naar Pieter, die haar bemoedigend aankeek maar niet van plan leek te zijn zich in dit gesprek te mengen. Ze keek weer naar Marianne en vroeg: “Moet ik het zien als een rollenspel, waar jij de mevrouw bent en een andere vrouw het kleine meisje, of is het anders? “
Marianne glimlachte terwijl ze antwoordde:” Het is een beetje van alles denk ik, een rollenspel helpt soms om dichter bij het gevoel te komen. Maar het draait uiteindelijk om de kern in ons zelf, in mij dan nu de kern van volwassen voogd, in een ander de kern van meisje. Dat is niet gemakkelijk te kader, iedere vrouw kan een ander meisje in zich hebben, er zijn best wel overeenkomstige lijnen te ontdekken maar het mooie is gewoon dat iedereen uniek is en er ruimte geboden wordt om te mogen zijn. Wie je bent, wat je voelt, zonder dat je veroordeeld wordt, zonder dat je gestuurd wordt. En ja, onderdelen als correctie, in de hoek staan, straf krijgen, een spanking krijgen, dat kan allemaal deel uitmaken van dat dichtbij jezelf mogen zijn. Uiteindelijk hangt dat af van de flow die iemand zelf volgt, ik als begeleider laat me leiden door die flow maar ik ben niet de regisseur van het moment. Begrijp je wat ik bedoel?'

Het duizelde Dianne, ze begreep heel goed wat Marianne bedoelde. Het was alsof deze in haar hoofd had gekeken, ze wist precies te verwoorden wat zij voelde, waar ze naar verlangde.
Mogen zijn wie ze was, in al haar facetten. De volwassen vrouw, het jonge meisje, een ondeugend meisje, een uitdagend meisje, misschien zelfs wel een onredelijk of boos meisje. Het ging niet om het verklaren, niet om de rationele beredenering van wat ze voelde of waarom ze dit voelde, het ging om het beleven zelf en daarin de flow volgen. Zoals Pieter en zij de flow van hun bijzondere samen zijn volgden.

Een brede glimlach verscheen op Dianne's gezicht toen ze van Marianne naar Pieter keek en sprak: “Na het toetje denk ik dat er een meisje is dat graag wil mogen zijn.”


Auteur: MisTique
Illustratie: Anonieme Illustrator voor het boek Discipline du Jeunes Filles
Lees Verder

zaterdag 15 maart 2014

Costa Ginea




Intro 1
Een beetje nerveus was ze wel, een stage meer dan 10.000 km van huis. Zes maanden in een hele andere omgeving. Meisje M was net geland op Costa Ginea. Nu zat ze in het hotel wat twee nachten voor haar geboekt was, in afwachting van de plaatsing in een gezin waar ze gedurendende haar stage zou verblijven. Ze kon nog even uitrusten van de reis en daarna moet Meisje M naar de begeleider die ze via de Nederlandse Organisatie die de stages aanbiedt aangewezen heeft.

Naast dat Meisje M een beetje nerveus is, is er een blij prikkeling van het zijn in een ander, lekker warm tropisch land, ze voelt de warmte nog op haar huid terwijl ze toch maar even buiten geweest is sinds ze geland is. Ze besluit zich nog even op te frissen voor dat ze zich omkleedt om naar de begeleider van de organisatie te gaan. Na het douchen kleedt ze zich zomers aan, een leuke blauwe jurk met polka dotjes, en met een glimlach besluit ze haar string te vervangen door een iets groter model met kant en ook polka dotjes. Om haar schouders te beschermen en een extra kleurige noot aan haar kleding te geven trekt ze een fel rode bolero aan. Nadat ze mooie nylons aangedaan heeft zoekt ze er een paar felrode pumps bij. Zacht neuriënd trekt ze de hotelkamerdeur achter zich dicht en besluit om een taxi te nemen naar het opgegeven adres, dan hoeft ze zelf geen beroep op haar richtingsgevoel te doen. Ze is benieuwd naar het gezin waar ze bij geplaatst zal worden. Ze zal haar best doen in het komende interview!

Intro 2
Al meer dan 10 jaar zit ik nu op Costa Ginea, het bevalt mij heerlijk hier, er wordt gewerkt om te leven, het klimaat is heerlijk, drinken hoort er bij en er is niet een overheid die zich overal mee bemoeit. Geen moment heb ik er spijt van dat ik weg ben uit Nederland. Van oorsprong kom ik uit het onderwijs, maar ook daar is de regelgeving dusdanig dat voor mij het plezier in lesgeven er helemaal vanaf was. Toch hebben de contacten uit die wereld mij hier een leuke extra kans gegeven. Sinds een jaar of 10 is er de mogelijkheid om op dit mooie eiland stage te lopen. Zowel voor de HBO Horeca, met een beetje opkomend toerisme hier, als ook voor de richting antropologie die bij een universiteit gegeven wordt. Op de één of andere manier zijn het bijna altijd vrouwen die hier een stage willen lopen. Tot een jaar of vijf geleden was er ontzettend veel uitval omdat de gewoonten hier nu eenmaal duidelijk anders zijn dan in Nederland.

Eén van mijn oude collega's herinnerde dat ik op dit eiland zat en heeft mij gepolst om hier een vertrouwenspersoon en bemiddelaar voor de studenten te zijn. Gretig heb ik het aanbod geaccepteerd. Het geeft mij hier een bijzondere status en ik krijg toch regelmatig een Nederlandse studente die ik dan ga begeleiden. Ze hebben in Nederland er geen idee van hoe ze de kat op het spek gebonden hebben! Voor mij is de grote grap dat sinds ik de eerste intake en de begeleiding doe er tijdens de stage veel minder studenten uitvallen en de plaatselijke politie niet steeds allemaal aangiften hoeft op te nemen. Mijn duidelijkheid tijdens de intake zorgt er wel voor dat gemiddeld zo een vier van de tien studentes het vliegtuig linea recta terug nemen naar Nederland.

Meisje M heeft haar intake bij haar begeleider.
Een beetje ontstemd zit ik te wachten tot Meisje M zich aan zal dienen. In gedachten kan ik toch een glimlach niet onderdrukken. Ze weet vast niet wat haar te wachten staat. Ergens in mijn opleiding heb ik wel eens wat over gesprekstechnieken mee gekregen, en waar alle gesprekken een begin, romp en afsluiting hebben is er één uitzondering, dat is het slecht nieuwsgesprek. Daar is geen begin maar is het belangrijk om eerst het nieuws mee te delen en verder de ruimte te geven en vervolgens af te sluiten. Ik benader deze gesprekken altijd maar als slecht nieuwsgesprek. Het geeft duidelijkheid en conclusies kunnen snel getrokken worden. De conclusies zijn dan ook tweezijdig, de studente weet snel waar ze aan toe is en kan besluiten terug te gaan, en de tweede conclusie is dat ik een foute man ben. Nu, dat klopt, ik ben het mij bewust, draai er ook niet omheen, maar vertel het ze gelijk.

Als Meisje M aanklopt doe ik de deur open en zie een aantrekkelijke jonge vrouw, iets ouderwets in haar blauwe polka dot jurk. Een beetje onzeker ziet ze er ook wel uit. Nadat ik haar iets te drinken aangeboden heb steek ik gelijk van wal.
Een lange tirade stort ik over haar uit: “Heb jij wel enig idee waar je terecht gekomen bent?” Tijd om te antwoorden geef ik haar gewoon niet, het antwoord weet ik toch wel, en ik wil gewoon eerst duidelijk mijn punt maken. “Dit is geen land als Nederland, dit is een hard en fout land. Vrouwen worden hier op een manier behandeld die jij je echt niet in kunt denken. Je weet dat ik hier ook diegene ben die het gastgezin voor je zoekt, maar ook daar, denk niet dat je daar als een prinsesje behandeld gaat worden. Het maakt niet uit in welk gezin ik je plaats op dit eiland, ik kan je nu al vertellen hoe het gaat worden, binnen no time komt de man van het gezin bij je de slaapkamer in, en geeft aan dat het tijd is dat hij zijn genoegen aan de blanke studente komt halen. Als ik je in een beter gezin plaats heb je kans dat hij de enige is die je neemt, als ik je in een slechter gezin plaats is er een redelijke kans dat de vrienden van de man ook af en toe eens langs komen en mee doen. Gemekker over dat het niet hoort pikken ze niet. Klagen bij de vrouw van het gezin heeft absoluut geen zin, die weet het, is er meestal onverschillig onder, en als de man teveel tijd bij jou door brengt en haar verwaarloosd heb je er een extra tegenstander bij. In het meest gunstige geval is het een gezin waarvan de vrouw biseksueel is, zelf genoegen aan en met je wil beleven, die passen dan het best op je.”

Dit is wel een moment om even een slokje drinken en om op adem te komen. Ik kijk Meisje M aan, die een beetje verschrikt om zich heen kijkt. Nog geef ik haar geen tijd, en na mijn slokje drinken oreer ik gelijk verder: “Dit is ook de reden dat je moest aan kunnen tonen dat je gelijk een retourticket moest hebben om hier te mogen komen. Als je na het krijgen van deze duidelijkheid besluit om terug te gaan kan je terug naar het hotel, en ga je gelijk terug, zo lang kunnen we de mannen wel van je af houden als jij je een beetje minder vrouwelijk kleed en in het hotel blijft.” Hierna liet ik even een veelzeggende stilte vallen.

Meisje M nam nog een beetje water en voor ze die doorgeslikt had gooide ik de eerste vraag naar haar: “Wat denk je, wil je gelijk terug, of denk je dat je zo een wereld aan kan?” Of het haar drinken was wat ze nog door moest slikken of dat het slikken van schrik was kan ik niet zien, maar ze antwoordde wel: “Nee, ik wil nog niet terug.” Voor ze verder kon gaan viel ik haar in de rede: “Ik heb je gezegd dat de mannen hier fout zijn, echt fout, en trots kan ik je mededelen dat ik mij heel goed heb aangepast! Ik ben fout, heel erg fout! Ik ben diegene die bepaalt bij wie je in huis komt, en omdat ik net zo fout ben zal je hier een zware middag krijgen. Pas als je zegt dat je terug wilt naar Nederland zal ik stoppen en je terug laten gaan naar je hotel, en anders weet je aan het eind wat je hier het komende half jaar kan verwachten. Als ik zeg dat ik fout ben, dan bedoel ik ook echt fout! Je zal gelijk hier en nu al hevig vernederd worden, als ik seksueel iets van je wil neem ik dat. Als ik je pijn wil doen doe ik dat ook. Zo meteen zal ik foto's van je maken en ook daarin doe je wat ik je opdraag. Die foto's neem ik om bij een mogelijk gezin waar ik je wil plaatsen de man vast een beetje gunstig te stemmen en te laten zien wat hij verwachten kan om zijn lusten op bot te vieren. Een andere reden waarom ik de foto's maak is dat ik het zelf wil, jij in de positie die ik wil. Dit is de laatste keer dat ik het vraag, wil je nu al terug of denk je dat je vrouw genoeg bent om het aan te kunnen. Als je nu doorgaat verwacht ik alle vormen van dienstbaarheid van je, verneder ik je tot het bot, en neem wat ik wil.”

Een dreigende stilte. Ik denk dat deze voor Meisje M een hele lange tijd duurde, maar uiteindelijk knikte ze. “Mooi, loop maar naar de deur waardoor je binnen gekomen bent, dan beginnen we eerst met wat foto's van je.” Als ze niet gelijk heel goed mee zou werken zou ze een serieus probleem hebben. “Nog één waarschuwing, en je mag mij een lul vinden, maar ik bepaal in welk gezin ik je als eerste aanbiedt. Als je niet gelijk en exact doet wat ik zeg kom je bij het beroerdste gezin uit wat jij je in kan denken, en sta je waarschijnlijk hier weer over een paar dagen, maar dan om wel je best te doen zodat ik je alsnog naar een fijner gezin laat gaan, of je komt dan aangeven dat je terug wilt. Dus doe wat ik zeg, je opdraag, zonder gezeur, zonder aarzelen maar gelijk, wat het ook is wat ik je opdraag! Het leek of ik het in hoofdletters naar Meisje M toe beet. Als deze vernedering te groot voor haar zou zijn dan weet ik zeker dat ze zich niet zou kunnen handhaven. Zo nobel van mij om deze taak van selecteren op mij te nemen, en ja, ik genoot er met duizend teugen van! Toen ik de camera pakte wist ik al dat ik gelijk foto's van haar zou nemen zonder haar slip aan. Als ze er problemen mee zou hebben zou ze gelijk merken wat duidelijkheid betekend.

Een overzichtsfoto frontaal, een close up van buste en gezicht. Daarna steeds een kwart slag draaien om alle kanten van Meisje M te belichten. Zonder mokken deed ze het, al mistte ik nog wel een glimlach en overtuiging op haar gezicht. Toen ze weer frontaal stond liet ik haar haar jurk omhoog doen, mooie nylons met kant onder een polka dot hipster, ook met kant. Weer het ritueel van een kwart slag draaien en bij de volgende passage kon haar hipster gelijk uit. Gelukkig had ze zich goed verzorgd en stond er alleen een charmant streepje schaamhaar. Deze foto's werden voor mij leuk en waren diegene die ik wilde, een leuke jonge meid die haar poes en billen zo voor mij showde. Eerste stukje proef geslaagd!

Volgende test, dienstbaarheid, al of niet seksueel, maar ik wilde het wel weten. “Zie je de afwas op het aanrecht staan? Die ga jij nu mooi voor mij doen. Om te voorkomen dat je mooie jurkje smerig wordt doe je die voor het afwassen maar uit.” Sneerde ik. Ze ritste haar jurk los en trok die over haar hoofd uit. Haar veel te lange en zwaar overdreven parelketting hield ze om haar nek. “Met zo een parelketting vraag je er trouwens om om goed in de problemen te komen! Als je over straat gaat heb je dat ding niet om, want als ze je beroven is dat niet alleen van je ketting, maar zeker ook van je eer.” Het had geen zin om mild te zijn, ook niet toen ik de mooie jonge studente voor mij zag staan, rode pumps, nylons met kant, iets te grote hipster en een zwarte bh die haar borsten mooi deed uitkomen.

Oh, voor je begint met afwassen, geef mij eerst maar een kop koffie.” Ik ging in mijn stoel zitten en wachtte op de koffie. Nadat ze mij de koffie aangegeven had wees ik haar terecht. “Als je mij koffie of iets anders aanbied ga je eerst op je knieën en vanuit die positie mag je het mij aanreiken. En nu aan de afwas.” Mild? Zacht? Vriendelijk? Nee, absoluut niet, ik genoot van de macht, willekeur en vernedering die ik haar aandeed. Toen ze net aan de afwas begonnen was blafte ik naar haar dat er één zin zou zijn die ze vaak zou horen. “Spread them wide!” En ja, als ik dat zeg betekend dat gewoon dat jij je benen voor mij wijd doet, ook als je staat af te wassen. Ik wilde het blosje van schaamte op haar wangen zien. Tijdens het afwassen liep ze heen en weer langs het aanrecht. Toen ze erna weer even stil stond had ze haar benen niet wijd. Gelijk liep ik naar mijn kastje met strafmateriaal en koos een leren paddel van drie stevige lagen. “Je had je benen niet wijd toen je verder ging met afwassen. Buk over het aanrecht, dan zal ik je het gelijk leren om wel te luisteren en te gehoorzamen.” Toen ze gebukt stond met haar billen naar achteren kreeg ze op beide helften tien stevige tikken die gelijk haar rondingen een roze kleur gaven. Mijn glimlach werd er alleen maar groter van, en een sterker gevoel om ook haar seksuele dienstbaarheid uit te testen kwam heel erg naar voren.

Geef me nog maar een koffie.” Ze kwam mijn lege mok halen, schonk de koffie in en liep terug, ik vroeg mij af of ze het risico van nog meer tikken op haar billen zou nemen. Jammer genoeg leerde ze snel, en voor het eerst ging Meisje M op haar knieën en met een bescheiden glimlach gaf ze de koffie om daarna verder te gaan met de afwas. Daar had ze mijn eerste lesje ook begrepen, “Spread them wide.” gebeurde als vanzelf. Nadat ze het aanrecht gedaan had liet ik haar weer naar de deur gaan en maakte een ritsje foto's van haar geknield, en later met haar handpalmen open naar boven, natuurlijk liet haar daarbij ook haar benen weer flink spreiden. Nog steeds liet ze het allemaal gebeuren, misschien was ze wel te geïntimideerd om te reageren.

Terug naar het aanrecht, ik wilde weten hoe ze in het seksuele stuk zou reageren, ook als dat afgedwongen zou zijn. “Buk over het aanrecht en spreid je benen goed wijd.” Een blos ging nu toch wel over haar wangen, was het nu nog niet ver genoeg gegaan? Nee dus, zonder omhaal trok ik haar polka dot omlaag en liet haar er uit stappen. Met haar nu naakte billen, nog gekleurd door de eerste slagen die ze er op gehad had ging ik met mijn hand op onderzoek uit. Onverwacht merkte ik op dat ze niet meer droog was, maar haar vagina voelde al vochtig warm aan. Weten en voelen zou ze het! Tot mijn verbazing was de duidelijkheid goed binnen gekomen en reageerde haar lichaam op iedere dwang die ik er op uitoefende. Binnen heel korte tijd kwam Meisje M klaar. De vernedering werkte veelbelovend op haar. Weer pakte ik haar vast en dwong zich over te geven aan haar lichaam. Een nieuwe ontlading, dit keer met een spuitend orgasme, omdat het mij hevig opwond liet ik dat nog een paar keer gebeuren en zonder verdere iets te zeggen nam ik haar zoals ze gebogen over het aanrecht stond.

Om Meisje M nog meer te laten schrikken gaf ik haar een grote handdoek en vertelde dat ze na haar spuitend klaarkomen op haar knieën de vloer moest dweilen terwijl ik er foto's van maakte. Zonder mij aan te kijken ging ze op haar knieën en boende de vloer, zonder één klacht. De seksuele dienstbaarheid leek ze ook te begrijpen en ze was zelfs in staat om in deze rare omstandigheden haar eigen seksualiteit te voelen. Veelbelovend dus. Mijn drift en lust waren zeker nog niet geblust, en aangezien ik nu toch hard en fout was besloot ik haar te laten ervaren wat pijn is. Ik liet haar weer opstaan en naar de deur gaan en met haar gezicht naar de deur kijken. Stil liep ik naar de kast met strafmateriaal en besloot om eerst met een rubberen strokenzweep haar rug te bewerken.

Als laatste kledingstuk ging nu haar bh uiteindelijk uit, en stond ze er alleen in haar glanzende huidkleurige nylons met een mooie kanten boord aan de bovenkant. Zonder waarschuwing liet ik de strokenzweep op haar rug komen, redelijk in het midden. Een zachte kreun ontsnapte haar. Nu ze wist wat er kwam liet ik haar gelijk in een hoger tempo met deze strokenzweep kennis maken. Soms een paar losse slagen, over haar rug en schouders verdeeld, soms in een hoger tempo door de zweep snelle rondjes te laten draaien. Weer terug naar losse slagen, weer wat harder. Soms ving Meisje M het heel stil op, en soms kreunde ze. Haar kreunen was moeilijk te benoemen, soms liet ze haar pijn er mee naar buiten komen terwijl er op andere momenten een duidelijk seksueel genoegen in doorklonk. Haar rug verkleurde snel, de mooie blanke huid liet de eerste warme rode sporen al zien.

Om haar nog meer te intimideren hang ik een niet te lange gevlochten single tail zweep om haar nek. Kijken naar mij doet ze al even niet meer, dus draai ik haar hoofd naar mij toe om haar in de ogen te kijken. Het verbaasd mij hoe ver haar blik weg is, hoe haar ogen lichter geworden zijn.

Een langere zwaardere strokenzweep tergt vervolgens de rug van Meisje M, de impact van meer snelheid, meer stroken en meer massa maakt dat de kreuntjes meer naar pijn dan naar genot klinken. “Hoe je er mee om wilt gaan moet je natuurlijk zelf weten, maar als je in staat bent om de pijn om te zetten in genot wordt het minder zwaar voor je. Probeer dan ook je schouders niet te spannen, ook daar wordt het niet makkelijker van.” Gelijk erna krijgt ze de volgende serie, harder, langzaam van recht naar links, het hele vlak van haar schouders en bovenrug wordt zorgvuldig en minutieus bewerkt. Het lijkt of mijn woorden wel een beetje effect hebben gehad, het kreunen is weer een beetje verschoven naar een seksuele grom. Het stimuleert mij alleen maar om mijn sadisme te botvieren, en ook bij mij gaat er een scheut door mijn lendenen als ik Meisje M zo voor mij zie en ze zich onderwerpt aan de vernedering en de pijn.

Als ik de tweede strokenzweep weg leg loop ik gelijk naar Meisje M terug, pak langzaam de single tail zweep om haar goed te laten weten wat er komen gaat. Een beetje benieuwd ben ik of ze voordat ze de pijn gaat voelen al reageert. De kleine huivering die ik zie als de zweep over haar huid gaat maakt de sadist in mij nog meer wakker. “Tien slagen op je rug!” In een langzaam tempo raakt de single tail keer op keer haar rug, rode striemen tekenen zich af. “Draai je om.” Als ze met haar rug in de richting van de deur staat til ik de zweep weer op. De eerste slag komt net onder haar borsten, haar adem stokt. Even geef ik de tijd maar til wel gelijktijdig de zweep een klein beetje hoger op en als ik weer beweeg komt de slag precies op haar tepels.

Deze komt aan, haar lichaam schokt en ineens duikt ze ineen op haar hurken. Ik gun haar geen tijd en zeg haar bars dat ze gelijk weer overeind moet komen en dat ze er nog drie slagen mee gaat krijgen. De strijd in haar lichaam is zo duidelijk zichtbaar, weer maan ik haar om nu heel snel op te staan. Even zie ik hoe een traan langs haar wang loopt. Voor het eerst is ze even gebroken, gebroken door de pijn die ik haar aandoe.

Ze hoort aan de klank van mijn stem dat ik het echt meen en langzaam, maar wel zo snel als ze kan komt ze weer overeind. De slagen komen in een rustig tempo, maar komen ook hevig binnen. De eerste ruim onder haar borsten, de tweede net onder haar borsten en de laatste slag mik ik weer op haar tepels. Dit keer lukt het haar met al haar wilskracht om te blijven staan. Expres gun ik haar geen tijd en pak Meisje M in haar haar en neem haar zo mee naar één van de fauteuils.

Op je knieën in de stoel met je rug naar mij toe.” Mijn stem is donker en zwaar, zwaar als de strokenzweep die ik weer op pak om weer haar rug te raken. Het wind mij op om haar zo te zien, het ranke lichaam, de billen die door de vorm van de stoel niet anders kunnen dan een beetje naar achteren uitsteken. De stroken gaan weer over haar rug, stevig en zonder veel ruimte er tussen, haar ademhaling is sneller geworden. Protest is er niet, ze begrijpt dat ik doe waar ik zin in heb en ze is zich bewust van de macht waarin ik haar verneder, waarin ik neem en laat voelen dat het mijn keus is in wat ik doe. Van de strokenzweep ga ik over naar een cane, één waarschuwend tikje op haar billen om aan te geven wat er komen gaat. “Luister heel goed naar je lichaam en probeer te genieten.” Ik ben mij heel bewust dat ik haar pijn doe, geniet er van, maar weet dat het mij nog meer prikkelt als het niet alleen als pijn bij haar binnenkomt, maar er ook een vorm van genot bij komt.

Ze heeft goed geluisterd én ze heeft de gave om de pijn om te zetten naar genot, en terwijl ik in een vast tempo met de cane op haar billen sla zie ik de seksueel geladen spanning door haar lichaam gaan. Schokkend komt ze klaar, en zolang het orgasme aanhoudt blijf ik haar billen met de cane bewerken. Als de golf weg ebt geef ik haar heel even rust, heel even maar, om vervolgens een nieuwe golf op te roepen. Tijdens de derde golf zeg ik dat ik nu niet stop als ze klaarkomt maar door blijft gaan tot ze bij het volgende orgasme komt. Alleen deze woorden maken haar derde orgasme al een stuk heviger en spuitend geeft haar lichaam zich over. Zonder de rust na een orgasme zie ik hoe haar lichaam zich gelijk weer oplaadt voor de nieuwe golf. Met één hand ondersteun ik haar buik zodat ze niet onderuit zakt in de stoel terwijl ik haar met de andere hand blijf slaan met de cane. “Je laat het mij weten als je klaar komt!” De boog in haar lichaam spant en spant, ik ga door, ondersteun en sla totdat ik als in een fluister hoor: “Ik ga klaarkomen.” Als de fluister niet meer te horen is duikt haar lichaam de diepte in.

Als er weer rust is laat ik haar omdraaien en gewoon zitten in de stoel, maar wel met haar onderlichaam heel ver onderuit zodat ik haar kan beroeren wanneer ik dat wil. Eén minuutje gun ik haar rust, reik een druivensuiker aan en laat het haar wegspoelen met een glaasje water. Nadat ik het glas aangenomen en weggezet heb vouwen mijn handen zich om haar borsten, voelen de bolling en met forse kracht wacht ik op de kreun die moet gaan komen. Mijn verwachting klopt, de kreun die ik hoor klinkt als muziek in mijn oren, ja het doet pijn, maar nog meer roept het de geilheid van Meisje M op. Eén hand laat haar borst los om vervolgens de tepel van de andere borst vast te pakken, twee handen die samen één borst plagen. Om en om bespeel ik beide borsten, zet zo veel kracht dat ik weet dat het echt wel pijn moet doen, en ga door tot ik de beweging in haar lichaam zie, de kreun die niet binnen te houden is weer hoor. Even gaat mijn hand naar beneden. “Spread them Wide!” Aan haar blik kan ik zien dat ze toch het gevoel heeft echt haar best te doen om haar benen zo wijd mogelijk te houden. Mijn blik maakt dat ze echt nog een paar centimeter wijder kan met haar benen. Juist in het haar zo wijdbeens zitten wil ik haar laten voelen hoe kwetsbaar ze is, dat mijn wil en wensen het enige is waar ze aan moet voldoen.

Een gewone ouderwetse houten 30 centimeter liniaal. Met één hand ondersteun ik haar linkerborst, Meisje M kijkt mij bezorgd aan. Haar ogen spreken boekdelen, en zelfs haar blik die vraagt om het niet te doen kan mij niet vermurwen. De ondersteunende hand maakt de bolling in haar borst nog net iets groter, en al snel voelt ze de pijn van het hout wat haar borst raakt. In de pakweg tien keer dat ik haar borst raak heb ik zeker een keer of drie bewust haar tepelhof geraakt. De pijn zichtbaar, voelbaar in het schokken van haar lichaam iedere keer dat de liniaal neerkomt. Toch laat haar lichaam zien dat ondanks en door de pijn er een onhoudbaar verlangen naar nog een orgasme is. Tijdens de serie waar ik over gegaan ben naar de rechterborst van Meisje M geeft haar lichaam zich weer gewonnen. Haar ogen zijn nog lichter geworden en de oogleden zijn bijna dicht als de schok van pijn over gaat in schokken van genot. Ik geniet volop om haar lichaam zo te bespelen. De bovenkant van haar borsten zijn zo mooi roze, en de tepelhoven en tepels hebben echt de nodige tikken mee gekregen. Wat het is dat haar de kracht geeft om het allemaal mee te maken weet ik niet, maar het is duidelijk dat ze bereid is om heel diep te gaan.

Letterlijk doe ik een stap achteruit en ga op een andere fauteuil zitten. “Reken er maar op dat er tegen je gezegd gaat worden dat ze willen zien hoe gek en geil jij de mannen kan maken. Ik wil dat je nu met jezelf gaat spelen en mij laat zien hoe jij je eigen lichaam bespeelt naar een hoogtepunt.” Rustig zit ik te kijken en met toch wel een beetje schroom begint Meisje M met haar lichaam te spelen. Even geef ik haar de ruimte en zie hoe dubbel het voor haar moet zijn. Haar lichaam is mooi open gebloeid, maar de onwennigheid om dit te doen maakt het haar niet makkelijk. Ik kijk alleen maar, laat mijn ogen over haar gezicht dwalen, kijk hoe haar vingers over haar lichaam gaan en dat de natuur het langzaam overwint, de lijnen van haar lichaam harder worden als haar spieren spannen. Ze sluit haar ogen om over de drempel te kunnen gaan en ondanks mijn kijken klaar te komen.

Dat is echt niet overtuigend genoeg, je zal beter je best moeten doen en met meer enthousiasme jezelf bevredigen. Nog een keer en overtuig mij ervan dat je een man kan prikkelen en laten zien dat je een heet Meisje bent.” Nu mijn barse stem haar schroom doorbroken had zag ik gelijk de verandering en haakte ze haar ogen in de mijne, hield mijn blik vast en liet haar hand weer tussen haar benen gaan. Dit was echt, dit was haar overgave aan zichzelf. Ik voelde de warmte weer in mijn onderlichaam en toen ik een golf vocht uit haar zag komen ging ik tussen haar goed gespreide benen zitten. Ik opende de rits van mijn pantalon en vertelde Meisje M dat ze zich open moest houden.

Egoïstisch duwde ik mijn lid bij haar naar binnen, onze ogen nog steeds vastgehaakt in elkaar. Het was mij al opgevallen dat tijdens een orgasme van haar ze steeds in haar eigen wereld ging en haar ogen sloot. “Als je nu weer een orgasme hebt wil ik dat je mij met open ogen aan blijft kijken.” Ook in het genomen worden reageerde haar lichaam snel en hevige en heel snel zag ik haar ogen kleiner worden, onbewust was ze bezig ze te sluiten. “Open houden heb ik gezegd!” Niet lief of meevoelend, maar vol in mijn eigen lust snauwde ik de woorden naar haar toe. Iedere stoot van mijn onderlichaam bracht haar dichter bij een orgasme. Met veel zichtbare moeite lukte het Meisje M om haar ogen open te houden terwijl haar lichaam schokkend het mijne opnam. Geen moment stopte ik, ook niet toen haar spieren zich om mijn lid spanden. “En nu ga je het zeggen als je klaarkomt.” Even dacht ik dat ze flauw zou vallen van alle heftige emoties. Diep en hard nam ik haar, haar pupillen werden ineens groter, terwijl ze met alle macht haar ogen open sperde, een paar stoten verder sprak ze de verlossende woorden. “Ik ga klaarkomen.” Ik voelde haar vrouwelijkheid verkrampen en voelde haar warme vocht met kracht tegen mijn lichaam stuwen. Langzaam bewoog ik nog even door om het heerlijke gevoel vast te houden, genoot van de warmte van haar lichaam. “Je mag je ogen nu weer dicht doen als dat fijner voor je is en je hoeft niets te zeggen.” In het lome tempo bleef ik haar nemen, iedere keer genietend als haar lichaam het overnam en er geen denken maar alleen voelen was.

Ineens ging ik uit haar, wat een knorretje van ongenoegen als gevolg had. In andere omstandigheden had ik waarschijnlijk er voor gekozen om door te gaan om haar een goed gevoel te geven, maar nu niet. De houten liniaal lag nog naast de stoel waarin Meisje M zat, en met één been hield ik de benen van haar gespreid en sloeg met de liniaal op haar labia, keer op keer kwam de liniaal neer en weer was er de pijn, de pijn die haar de diepte in trok, de diepte in gooide en met zoveel kracht haar liet ontladen dat ik toch echt verbaasd was van alle keren dat haar lichaam spuitend de golven van haar orgasme liet voelen en zien.

Even vond ik het genoeg, het was mooi, het was hevig, maar het was ook heel intens en ik wilde nog niet stoppen. Even mocht ze uitrusten op de bank, een dekentje over haar heen zodat ze niet te veel af zou koelen. Weer gaf ik haar een druivensuiker en nam er zelf ook één. Ik zocht haar glas en vulde het weer met water. Terwijl ik haar het glas aanreikte sloeg ik even het dekentje aan de kant. “Spread them Wide!” Geweldig zoals ze luisterde en mij een schitterend inkijk gaf. Haar lichaam roze van alle keren dat het strafmateriaal haar lichaam geraakt had, roze van de doorbloeding van hevige seks. Haar vrouwelijkheid ietsje opgezwollen. Nadat ze het glas water aangepakt had ging ik weer in mijn fauteuil zitten en dronk het beeld in mij op. “Oké, je mag ze sluiten en het dekbed over je heen trekken.” Lekker toegedekt lag ze daar op de bank. Geen vraag of het goed ging, geen mededogen over alles wat ik haar aangedaan had, geen compassie over alles wat had genomen. Meisje M was naar dit land en naar mij toe gekomen, en droeg er de consequenties van. Ik genoot zoals ik nog nooit eerder had genoten.

Nadat ik vond dat Meisje M lang genoeg gerust had leidde ik haar weer terug naar de stoel waar ze al eerder gezeten had en genomen was. “Beweeg je onderlichaam en houdt zelf je tepels vast. Als je ze niet vast genoeg houdt zal ik het voor je doen.” Zelf hoorde ik hoe laag mijn stem was geworden, dierlijk primitief als een grom. Ze begon verleidelijk met haar onderlichaam te bewegen, voor zover dat stoel dat toestond, en pakte haar tepels vast. Ik zag de kleur ervan veranderen , wat mij er van overtuigde dat ze werkelijk met genoeg kracht er in kneep. Waar ze voor het rusten met zichzelf gespeeld had ging nu één van mijn handen naar haar vagina en duwde ik een vinger in haar, haar bewegingen werden er meer intens door en waar ik al eerder verbaasd was over hoe makkelijk Meisje M naar een orgasme kon gaan plaagde en speelde ik haar zo weer een orgasme in. Haar zo zien riep het primitieve willen nemen in mij weer op.

Nu ga je naar de lage tafel, gaat er op je knieën op zitten met je billen hoog naar achteren en je schouders en hoofd op de tafel.” Dat is nu eenmaal mijn favoriete positie om te zien, en het zien was genoeg prikkel om verder te willen gaan. Eerst pakte ik nieuwe speeltjes, een dikkere cane, twee smalle paddels, en een strokenzweep met gemene knoopjes in de strengen. Beurtelings en zonder een vaste volgorde gebruikte ik de diverse attributen en nam ik haar als ik er zin in had. Hoe lang? Geen idee, ik was allang alle begrip van tijd verloren. Het zien van haar lichaam als het gestraft werd, het zien van haar lichaam als ik haar nam, alles maakte het alleen maar dat ik hard tegen haar optrad, egoïstisch mijn genot zocht en haar daar voor gebruikte. Ik liet haar omdraaien naar haar rug zodat ik beter haar gezicht kon zien als ik haar nam, de verandering als ik haar pijn deed, de ontspanning na de pijn, de rust vlak na een orgasme. Ik ben nu eenmaal ook visueel ingesteld en dit was het moment dat ik daar ook een stuk genoegen uit haalde. Weer een afwisseling van pijn en nemen.

Om haar harder en genadelozer te kunnen nemen liet ik haar van het tafeltje af gaan en op haar rug op de grond gaan liggen. Nu kon haar onderlichaam niet meer weg en nam ik vol vuur haar lichaam. Haar benen wijd en omhoog om goed toegang te hebben, haar handen die mijn armen vasthielden, steeds heviger gaf ze zich over aan haar seksualiteit en toen ik mijn hand op haar keel legde zag ik plots een onvoorstelbare glimlach op haar gezicht komen., Verbaasd keek ik Meisje M aan, deze glimlach had ik nog nooit gezien als ik misbruik van mijn positie maakte. “Waarom lach je zo?” “Heeft u nog iets waar u mij pijn en ongemak kunt bezorgen?” Waar haar lichaam door de single tail brak in de pijn, brak hier een ander stuk van haar zijn en wilde ze alleen nog maar voelen. Vol ongeloof pakte ik een paar sets tepelklemmen en begon deze op haar lichaam te plaatsen, één paar op haar tepels en het andere paar op haar schaamlippen. Om het nog moeilijker te maken hang ik aan de klemmen op haar schaamlippen gelijk ook nog extra gewichtjes. Weer op haar knieën op de stoel doe ik ook nog een ketting om de twee kettinkjes en geef Meisje M een stuk van de ketting in haar mond zodat er nog meer spanning op alle klemmen komt te staan. Met een tevreden en misschien wel gemene blik kijk ik naar haar. Haar vraag om meer heeft een onverwachte uitwerking op mij, nog harder zal ik zijn.

Met de kettingen gespannen, de klemmen bijtend in haar vlees, een cane die haar billen raakt, een strokenzweep die de kleur op haar rug dieper maakt, met mijn hand die haar een dwingt om een orgasme te ondergaan. Mijn stem die haar opzweept om te bewegen, te voelen en te luisteren naar haar lichaam, haar orgasmes zien zonder dat ze lichamelijk door mij gestimuleerd wordt. Nog strakker trek ik het kettinkje, in een vast tempo laat ik de smalle harde paddel op haar billen neerkomen. Mijn genoegen is onvoorstelbaar. De prikkels en harde geilheid razen door mij heen. Dat Meisje M zelf aangaf nog meer te willen, nog harder aangepakt te worden, daarin is mijn egoïsme niet minder geworden, maar om de seksualiteit zo te kunnen delen, de hardheid nog verder op te voeren, daar is een nieuw iets ontstaan, een stuk niet afgedwongen seks, maar een samen hard en hevig genieten.

Even haal ik de tepelklemmen los, en plaats alle vier de klemmen op haar tepelhoven, de kettinkjes in haar mond om de spanning er op te houden, bespeel haar vagina, neem haar, neem wat ik wil, een komen en gaan van orgasmes, sommigen vaginaal, sommigen clitoraal, sommigen zonder stimulatie, sommigen met een vrouwelijk ejaculeren. Ergens zie en voel ik dat haar borsten en tepels overprikkeld raken. “Haal de klemmen van je borsten. Als ze de klemmen los maakt en het bloed weer gaat stromen vliegt er een pijnscheut door Meisje M heen, zo hevig dat haar lichaam niet anders kan dan nog een keer het opvangen in een spuitend orgasme. Ze geeft de klemmen aan mij terug en ik plaats deze per set op haar schaamlippen en doe de kettinkjes in haar nylons, weer laat ik haar met haarzelf spelen, weer speel ik met haar lichaam, weer neem ik haar met een ongekende hevigheid. Zo hard en nemend ben ik nooit geweest, zo veel heb ik nog nooit gekregen. Zo heb ik nog nooit kunnen nemen. De ene positie volgt de andere op, weer in mijn favoriete positie laat ik haar knielen op de grond. De afwisseling van pijn van de verschillende attributen, de paddel die een orgasme brengt, mijn lid wat neemt en geeft tegelijk, straf geven en haar lichaam nemen, alles loopt als in een roes door elkaar. Het moet een berg energie kosten, maar het gaat maar door. Overweldigend, anders is het niet te omschrijven. De klemmen moeten er wel een keer af, en tijdens een rustiger nemen maak ik één voor één de klemmen los, iedere klem die losgaat een golf van pijn die golf van lust wordt.

Weer verzet ik de klemmen, één paar op gaat terug op haar tepels, van de andere doe ik het kettinkje door de ketting aan de tepels en haal de klemmen naar beneden om de andere twee weer op haar labia te zetten. “Zo, nu netjes recht overeind gaan staan!” Tijdens het strekken komen de kettinkjes strak te staan, alleen deze spanning, deze prikkel is weer hevig genoeg om Meisje M van golf naar golf te laten gaan. Het is zo bijzonder dat ik dit beeld niet alleen in mijn geheugen vast wil leggen, maar ik pak ook de camera die nog rondslingert. Of Meisje M het mee krijgt weet ik niet, maar ik neem een serie foto's hoe ze uit de ene golf komt en naar de andere golf gaat. Het zien van hoe ze beweegt, hoe de sensaties door haar lichaam gaan is bijna als een wonder. Als ik naar haar kijk verhef ik mijn stem: “Nog één keer goed strekken!” Zonder aarzeling maar bijna met een uitdaging naar mij in haar ogen strekt ze, ik zie de klemmen strakker en strakker gaan staan. Weer breekt er een hevige golf door haar lichaam. Voor mij is het zo hevig om te zien dat ik haar weer op haar knieën dwing en hevig neem.

Het begon met een onzeker Meisje M waarbij dienstbaarheid en seksualiteit afgedwongen werd. Nu is er alleen nog maar een geven en genieten voor haar. Weer is er een andere positie, en op het moment dat ze in mijn ogen kijkt zie ik een wilde blik, een willen. “Wat wil je, wat zeg je met je ogen?”

Even is ze weer verlegen, is ze een onzeker Meisje wat zelf schrikt van wat ze wil vragen. Ik geef haar geen kans om er onderuit te komen. Dan verteld ze, terwijl ik haar nog steeds, maar wel heel rustig, neem, dat ze ooit een keer foto's heeft gezien van een paar meisjes die een nat broekje aan hadden terwijl ze gestraft werden. Ze geeft aan dáár naar te verlangen.

Even neus ik in mijn kast en vind een strak broekje wat er zeker voor te gebruiken is. In de douche maak ik het broekje nat en loop terug naar de kamer en geef het koude natte broekje aan Meisje M. Zonder aarzelen of dralen trekt ze het aan. Bijna als met een zucht van verlichting dat een fantasie die niemand van haar wist nu zo maar in één keer werkelijkheid kan worden. Voorover gebogen over een eetkamertafel voelt ze de cane op het natte broekje komen. Tijdens één van de orgasmes die daar op volgt laat een stroom van vocht door het broekje gaan. De paddels, verschillende canes en een spanking met mijn blote hand op het broekje volgen.

Zonder iets te zeggen loop ik naar de keuken en vul een groot glas met water, en terwijl ik haar rustig maar stevig met een blauwe kunststof cane bewerk laat ik zonder dat ze het ziet het water uit het glas over haar billen stromen, klaarkomend zegt ze dat het water heel koud voelt. Even laat ik de warme kraan lopen, en nu terwijl ze al klaarkomt doordat een paddel haar billen raakt stroomt heerlijk warm water over haar billen en laat het ene hoogtepunt overgaan in het andere. Nog een glas warm water en terwijl ik met mijn hand een orgasme bij Meisje M forceer loopt het warme water over en door het doordrenkte broekje, er is niet meer uit te maken of het water uit het glas is of het vocht van nog een spuitend orgasme. Het maakt ook niet uit wat het is, het gaat nu alleen nog maar om voelen. Ook het gemene plakje van drie lagen leer raakt haar broekje, de afdruk is even in de natte stof te zien, de reactie in haar lichaam is overweldigend. Hierna geef ik haar een momentje om even tot rust te komen.

Als de ademhaling van Meisje M weer een beetje rustiger is laat ik haar rustig overeind komen, en zonder woorden neem ik haar mee naar de douche. Ik laat haar weer vooroverbuigen en ze houdt zich aan het eerste wat ze ziet vast. De kraan van de douche gaat open en het warme water ruist over haar lichaam. Ik pak de douchekop uit de houder en laat de straal overal over haar lichaam gaan. Daarna verdwijnt de douchekop in het broekje en loop ik terug naar de kamer om de canes, paddels en een leren plakje te pakken. Weer de afwisseling van spelattributen, verschillende soorten pijn, de ene feller dan de ander, de één met een grotere impact dan de ander. Hoe lang? Ik heb geen idee, lang, hard, hevig, Meisje M is wild en fel aan het reageren op alle prikkels. Haar lichaam danst door de pijn en de emotie heen. Plots wordt het haar teveel, ze zakt ineen op de vloer van de douche. Ik pak de douchekop en zet deze terug in de houder.

Zelf ben ik door dit alles ook heel erg opgewonden geworden, ik toon geen medelijden met het feit dat ze ineengezakt is en zeg haar weer op haar knieën te gaan zitten. Het lijkt of de informatie niet meer binnenkomt, nog een keer, harder en zonder mildheid in mijn stem draag ik haar op om weer op haar knieën te gaan voor me. Langzaam herpakt ze haar lichaam en neemt kreunend de gevraagde positie in terwijl het water al die tijd over haar lichaam ruist. Ik trek bruut het broekje van haar billen en help haar benen er uit. Zonder één moment van ruimte te geven aan Meisje M neem ik haar lichaam, duw mijn lid met alle macht in haar. “Nee Meisje M, het is nog niet voorbij!” Als in een overwinningsgebaar neem ik haar. Als ik uit haar ga pak ik de leren paddel en onder de warme douche voelt ze het harde leer op haar natte roze billen. Ze kan letterlijk niet weg, de douche geeft te weinig ruimte maar ze maakt ook geen aanstalten om weg te willen gaan. De pijn van de attributen, de heftigheid van genomen worden blijven elkaar af wisselen. Ik voel het lichaam van Meisje M trillen, de laatste energie vloeit met het warme water mee het putje in. Nog één keer neem ik haar ruw.

Na even op adem komen doe ik de douche uit, pak een paar handdoeken en begin Meisje M af te drogen. Als ze weer staan kan trek ik haar natte nylons uit en droog haar verder af. Leeg voelt haar lichaam aan, alle energie is er uit. Voorzichtig leg ik haar op de bank en leg meerdere dekens over haar heen omdat ze met natte haren anders te snel afkoelt. Nu mag ze rusten, nagenieten, nog even houd ik haar hoofd in mijn hand, dwing haar om mij aan te kijken, en beloof het beste gezin te zoeken wat ik vinden kan.

Meisje M slaapt nog lang op de bank, vol ongeloof zit ik in mijn fauteuil met een welverdiend glas cognac na te mijmeren over een ongelooflijke middag en nog veel meer over het wonderbaarlijke Meisje M.

Tijdens het glas cognac bedenk ik al dat ze vaak voor overleg en beoordelingen terug zal moeten komen.

Auteur: Grey Spanker
Illustratie van Joyce Ballentine
Lees Verder

maandag 27 januari 2014

Posities



'Heb je de posities goed onthouden?', ze knikte terwijl een onzeker gevoel haar in een ferme greep hield. Ze twijfelde of ze de vijf posities wel goed zou kunnen onthouden. De eerste ging nog wel, in de hoek staan met haar neus ver in het gordijn gedrukt, dat was makkelijk te onthouden. Maar welke kwam daarna nou toch? Was dat wijdbeens op de salontafel zitten of op haar knieën op de lage stoel? Ze vermande zichzelf, nu niet over nadenken, sprak ze zichzelf in gedachten toe.
Ze keek op, zag zijn vragende blik en zei snel 'Ja Meneer, ik ehh...denk het wel.'

'Mooi....ga dan maar naar positie 1.'

Ze zette een paar stappen voorwaarts en ging in een hoek staan die werd gevormd door twee gordijnen die ieder vanuit de hoek een grote raampartij afsloten. Zou dit ver genoeg in de hoek zijn vroeg ze zich af, ze liet de twijfels los en zocht een bepaalde vorm van houvast voor zichzelf. In gedachten moest ze grinniken toen ze tot de conclusie kwam dat ze in sommige patronen een oud cartoon figuur herkende, Roadrunner. Ze besloot deze wijsheid niet te delen, zijn gevoel voor humor was hier vast niet groot genoeg voor en ze twijfelde nog steeds over de posities die ze moest onthouden. Er was nu even geen ruimte voor uitdagen besloot ze, ze wilde hem laten zien dat hij trots op haar kon zijn omdat ze de posities goed had opgeslagen in haar hoofd. Haar gedachten dwaalden af en even schrok ze toen ze ineens zijn sterke hand in haar nek voelde, en hij zonder woorden haar hoofd iets verder de gordijnen induwde. 'Handen netjes op je rug', was de verbale aanvulling waar ze direct aan voldeed.
Zijn voetstappen vertelden haar dat hij een paar stappen achteruit gedaan had en ondanks het feit dat ze dacht erop voorbereid te zijn kon ze een korte schrik reactie niet verhullen toen zijn stem ineens bulderend door de kamer galmde: 'Positie drie!'

Met zelfverzekerde tred liep ze naar de stoel, boog iets door haar knieën en nam plaats op de stoel. Ze meende een goedkeurende brom te horen, of had ze zich nu vergist? Hij liep dichterbij, zijn knie duwde haar benen uit elkaar, 'Je zorgt er iedere keer voor als je deze positie inneemt dat je benen weid gespreid zijn, je hebt echt nog wel meer ruimte dan je nu gebruikt.'
Ze verschoof beide benen iets meer naar buiten, waarbij ze probeerde een balans te houden wat werd bemoeilijkt omdat de kussens van de stoel aan de buitenzijden zacht naar binnen veerde onder het gewicht van haar benen.
Even dwaalde zijn hand tussen haar benen, ze schrok van de felheid van haar lichaam. Was ze nu werkelijk al zo opgewonden terwijl er nog niets was gebeurd?

'Positie twee'
Met zelfvoldane glimlach stond ze op en liep naar de salontafel.Wijdbeens zittend nam ze plaats en zorgde ervoor dat ze haar string opzij schoof zodat hij goed zicht op haar vrouwelijkheid had. Met triomfantelijke blik keek ze hem aan, wetend dat deze blootstelling voor haar niet vernederend aanvoelde maar haar juist vulde met trots en een sterk bewustzijn ten opzichte van haar vrouwelijkheid en sensualiteit. 'Ik zie dat je hier weinig moeite mee hebt, de volgende keer dat je deze positie inneemt spreid je je benen zo ver als je kunt.'

'Positie één'
Ze stond op en liep naar de hoek, dit keer zorgde ze ervoor dat ze zo ver als ze kon de hoek in schoof. Terwijl ze daar stond vroeg ze zich af wat het beeld was dat hij nu zag, een lange sierlijke vrouw met zwarte lingerie, kousen, jarretelgordel op hoge hakken. Hij kwam achter haar staan en knielde, zijn handen pakten haar rechtervoet en tilde deze op. 'Om te voorkomen dat je straks meer pijn in je rug krijgt', zei hij zachtjes terwijl hij voorzichtig haar schoenen uittrok. Ze was de pijn in haar rug vergeten door de onverwachte wendingen in zijn aansturen, even vlamde de pijn op en was ze bang dat het een te grote invloed zou hebben. Ze zocht naar een nieuwe balans nu ze zonder hakken op de koude tegelvloer stond, ze had niet opgemerkt dat ze een stukje naar achteren was gekomen en toen hij haar zonder waarschuwing met haar neus in het gordijn duwde voelde ze een heftige boosheid opkomen. Ze schudde haar hoofd, hij pakte haar stevig bij haar haren en trok haar hoofd naar achteren,  'Wat is er lief Subje van me?', ze mompelde iets onverstaanbaars. 'Zeg het maar, ben je het ergens niet mee eens?', ze voelde een vreemde rust over zich heen komen en boog haar hoofd zonder iets te zeggen.

'Positie drie!'
Zonder nadenken liep ze naar de tafel,ging wijdbeens zitten en keek hem met fonkelende ogen aan. 'Weet je het zeker?', met felle blik keek ze hem aan en knikte.
'Ga maar naar de stoel'
Ze stond op, vertwijfeld. Waarom moest ze naar de stoel? Welke positie was dat, had ze het verkeerd gedaan? Ze wist zeker dat ze goed gehandeld had en ging twijfelen of ze hem wel goed verstaan had. Terwijl talloze gedachten door haar hoofd spookten nam ze plaats op de stoel. 'Benen weider, als ik dat nog een keer moet zeggen bind ik ze vast.'
Ze spreidde haar benen, 'Rug hol, billen naar achteren. Je had het fout, en je weet wat daar de consequentie van is. Je krijgt twintig tikken met de zacht houten plak, twintig met de middel harde, en tien met de harde dunne plak.'
Ze voelde een vlaag van paniek zich een weg naar buiten zoeken. Niet bij stil staan dacht ze, en ze richtte haar gedachten op een soort nulpunt waarin aantallen die genoemd werden geen impact voor haar hadden.
'Klaar voor?', vroeg hij met een ondertoon van ongeduld in zijn stem.
'Nee,' zei ze zacht, terwijl ze inwendig de vraag vervloekte. Wat was dat nou voor een stomme vraag, hoe kon iemand nu ooit oprecht zeggen klaar te zijn voor een flinke spanking met deze houten plakken?

De eerste kwam hard bij haar binnen, bij de tweede herkende ze de reactie in haar lichaam. De pijn werd verwelkomd, dit was altijd een vreemde sensatie geweest voor haar om goed te kunnen plaatsen. Het is zo dubbel, enerzijds de pijn vrezen en er in hetzelfde moment naar verlangen.
Bij de negende klap vroeg ze zichzelf vertwijfeld af of ze dit ging volhouden, het was nog maar de eerste serie van twintig. De tiende en de elfde klap lieten een nieuwe dans in haar beleving ontstaan,  er ontstond een vreemdsoortige melodie. Er was de heftige impact van de pijn, de schrik in het besef dat dit niet de laatste klap was, een vaag groeiende paniek die haar influisterde dat ze niets meer hebben kon en in het wegebben van dit gevoel ontstond verlangen naar de impact van de volgende slag die op haar billen neerkwam. Waarbij ze het ene moment bijna teleurstelling voelde omdat er met iets minder felle kracht werd geslagen en een ander moment naar adem hapte omdat haar lichaam de impact bijna niet kon opvangen.

'Twintig, goed zo meisje.' Hij streek zachtjes over haar billen die warm gloeiend aanvoelden.
'Door naar de volgende serie, de grote paddel. Omdat die van een zachter hout soort is ga ik harder slaan, heb je dat begrepen?', ze knikte, of ze dacht dat ze had geknikt. Hij had zijn hand in haar haren gevouwen en trok haar hoofd naar achteren, 'Ik vroeg of je dat begrepen had lief meisje?'
Ze begreep hem, 'Ja meneer', antwoordde ze. 'Goed zo meisje, je kunt het wel', bromde hij met zachte stem, drukte een kus in haar haren en duwde haar hoofd naar beneden.
'Denk erom, benen zo weid mogelijk, billen naar achteren, en handen op de rugleuning houden.'
De volgende serie volgde, kort en krachtig. Als het tempo niet zo heftig was had ze om die woordspeling kunnen lachen maar de impact van deze slagen met de houten paddel vergden het uiterste van haar vermogen om de klappen op te vangen. Ze voelde tranen in haar ogen branden, en werd overmand door een gevoel van oneerlijk bejegend worden. Want ze was ervan overtuigd geweest dat ze de goede positie gekozen had? En toch kreeg ze nu straf, dus had ze het verkeerd gedaan en dat besef liet een voor haar nieuwe en vreemde emotie bovendrijven.

Ze probeerde zich te focussen op de pijn, dat was minder pijnlijk dan het besef dat ze de positie niet had geweten. Ze vroeg zich af of hij teleurgesteld was in haar dat ze al zo snel de mist in was gegaan, ze had heus niet van zichzelf verwacht dat ze gedurende het ontvangen van meerdere heftige spankings alle posities goed zou kunnen onthouden en uitvoeren. Maar dat ze al zo snel de mist in was gegaan schopte haar onderuit. Ze trok het zich aan en ineens voelde de consequentie als een echte straf en worstelde ze met weer andere, minder bekende emoties.

Auteur: MisTique
Illustratie van een anonieme vintage kunstenaar, gepubliceerd in een boek in 1922
Lees Verder
Mogelijk gemaakt door Blogger.